In een vorige post schreef ik over het vertrouwen hebben in het proces. Eén van de belangrijkste punten in "het proces" zijn de lessen. Lessen herhalen zich altijd, totdat je er iets van hebt geleerd en datgene is verandert.

In een vorige post schreef ik over het vertrouwen hebben in het proces. Eén van de belangrijkste punten in “het proces” zijn de lessen. Lessen herhalen zich altijd, totdat je er iets van hebt geleerd en datgene is verandert.

Al van kinds af aan, tot latere leeftijd, leefde ik in zo’n les. Ik was ik niet altijd makkelijk, had weinig vriendjes, want, ik liet ze niet toe. Kwam er weer een vriendje, binnen de kortste keren vielen ze weer weg. Ik vond dat maar raar, en natuurlijk, op een jonge leeftijd geeft dat veel onzekerheid.

Ik begon daardoor vreemder gedrag te vertonen. Proberen op te vallen op de meest rare manieren. Alles om aandacht te krijgen en in de spotlight te staan. Want ja, aandacht, dat is heerlijk!

En dat is lang zo doorgegaan. Pas sinds ik bewuster werd van mezelf en echt ging investeren in mijzelf was dit de normale gang van zaken. Niemand toelaten, want dan doen ze je toch wel weer pijn.

Eigenliefde

Vaak lees ik ervaringen van mensen die een soortgelijke ervaring hebben. Ze laten op een bepaalde manier niemand toe, want uiteindelijk worden ze toch wel weer pijn gedaan. En dat blijft maar doorgaan. Tot je echt niet meer kan en je er achterkomt dat het klaar is.

Ik was er in ieder geval helemaal klaar mee. Ik stopte met negativiteit en het toelaten daarvan door giftige mensen. Spreekwoordelijk knipte ik de koorden met dat leven door. Onbewust had ik al gebroken met mensen die niet meer in mijn leven paste.

Mijn hele leven werd ineens op de kop gegooid. Letterlijk en figuurlijk. Ik begon te veranderen naar mezelf. Mijn vlucht van mezelf af draaide ik om in een vlucht naar mezelf. Ik begon de lessen te snappen.

Leven in solitude. Om terug te komen naar jezelf, dat was het mooiste kado dat ik mocht ontvangen. Ja, dat is zwaar, maar als je naar jezelf moet komen, dan kan je dat beter alleen doen.

Ik koos voor een alternatieve weg in een therapie. En bam! Daar was het, eigenliefde, vooral het ontbreken daarvan. Ik mocht nu eindelijk gaan verwerken en mezelf vergeven voor alle stomme keuzes. Voor het niet toelaten van vele mensen. Vergeven van mezelf.

En ineens kwam de zon op. Ik accepteerde de warmte van het leven. Voelde ineens de prachtige energie die je van mensen mag oppikken. De heerlijke rust van de natuur. Ineens was ik wakker.

En dat wakker worden duurde 38 jaar.

Zet je les om in kracht

Als je bij jezelf een herhalend patroon ziet over een lange tijd, ga er dan maar eens vanuit dat het wel eens een grote les is. Continue falende relaties? Geen baan die je kan houden? Terugkerende problemen waarin je denkt “waarom moet mij dit nu altijd overkomen“.

Allemaal lessen. Maar lessen zijn niet iets negatiefs! Sterker nog, een les word je vanuit een onvoorwaardelijke liefde gegeven, vergeet dat nooit.

De kracht van herhaling, daarin zit je antwoord! En wellicht dat jij nu na het lezen van deze post denkt, “Hee, ik heb ook een herhaling in mijn leven“. Denk dan niet langer, maar ga op onderzoek bij jezelf. En accepteer datgene waar jij je het minst prettig bij voelt, want daar is de grootste les meestal aan gekoppeld.