Hoe mooi zou het zijn als jij morgenvroeg je ogen opendoet na een heerlijke nachtrust en je ziet de zon opkomen en je start je dag met een fijn en rustig gevoel. Dankbaar dat je weer een mooie dag mag meemaken waarin jouw pure dromen waar gemaakt mogen worden.


Hoe mooi zou het zijn als jij morgenvroeg je ogen opendoet na een heerlijke nachtrust en je ziet de zon opkomen en je start je dag met een fijn en rustig gevoel. Dankbaar dat je weer een mooie dag mag meemaken waarin jouw pure dromen waar gemaakt mogen worden.

Toch heb je daar misschien nog niet echt voor jezelf voor gekozen. Ken je het gevoel dat je “nog niet mag”? Een blinde vlek die diep van binnen je blokkeert? Daarom kies je misschien wel voor het bekende, de zogenaamde comfort van wat je nu weet en waarin je vast lijkt te zitten.

Acceptatie

Het klinkt zo simpel, accepteren wie je bent. Maar daar begint het! Accepteer de situatie die rondom je heen staat, als het ware als een muur.

Zelf heb ik jaren lang in een overlevingsmode geleefd. Prettig is anders, maar ik wist niet beter. Er was een enorme blinde vlek, onbekende paniek. Ik was bang! Bang voor wat ik niet wist wat er ging gebeuren en waarop ik geen controle had. Door kleine stomme fouten aan het einde van mijn tienerjaren had ik een enorme schuld opgebouwd. Ik leefde voor het weekend, zo vaak mogelijk stappen en naar geld keek ik niet. Overdag weer hard werken in een baan met zeer veel toekomst perspectief. Mijn financiën waren precies op elkaar afgestemd; wat er binnen kwam ging er even hard uit.

En toen kwam de val! Het bedrijfje waar ik werkte ging failliet en ineens had ik 7 maanden lang geen inkomsten. Ik geloofde vooral in mensen, naïef als ik was. Gouden bergen werden beloofd, maar 7 maanden lang geen inkomsten, dat komt hard aan als je daar niet op geanticipeerd hebt. Ik viel om! Blinde paniek! Schulden, torenhoog! En het enige wat ik kende was vluchten. Vluchten in het bekende waar mijn comfort altijd lag. Ik was enkel nog puur aan het overleven.

Resultaat? 10 jaar lang diepe schulden, een slechte relatie, depressies, burn outs, vluchten… OVERLEVEN!

En dat duurde 10 jaar. 10 hele lange zware jaren. En toen ineens, toen pikte ik het niet meer. Toen begon ik te accepteren dat mijn situatie niet bij een ander lag, maar bij mezelf. Accepteren dat alleen ik verandering kan brengen.

Jij bent jouw verandering

Het leven is een groot proces waarin jij elke dag groeit naar je echte ik. Je krijgt lessen die zich blijven herhalen totdat je de les echt hebt geleerd.

In je overlevingsmode blijven betekend automatisch dat je de les niet pakt, of durft te pakken. Elk begin daarin is altijd eng. Je moet uit je comfort stappen en dat voelt in het begin onwennig en soms zelfs angstig aan. Maar alleen daarmee komt verandering. En alleen daarmee groei jij naar je hogere ik, naar je mooie bestemming waarin je kalmte en rust mag ervaren, want immers, als je de keuze maakt voor jouw verandering ga je het verwerken en kom je tot rust, je hebt het achter je gelaten.

Verandering komt natuurlijk niet in 1 dag. Het is een proces waarin je veel leert, je valt, je staat op en pakt het weer op, telkens met een kleine verandering. Tot het is opgelost!

Het zou toch mooi zijn om de verandering te accepteren voor jezelf, zodat ook jij elke dag mag wakker worden met een fijne zon, na een heerlijke nachtrust met een mooie dag voor je?